
بیدل دهلوی- غزل شماره 19
از حادث آفرینی طبع سقیم ما
بر سایه خورد پهلوی شخص قدیم ما
آفاق را در آتش و آب جنون فکند
خلد و جحیم صنعت امید و بیم ما
دل مبرم و حقیقت نایاب مدعاست
برطور ریخت برق فضولی کلیم ما
یکتایی آفرید لب خودستای عشق
در نقطۀ دهن الفی داشت میم ما
در عالم نوازش مطلق، کجاست رد
بخشیده است بر همه خود را کریم ما
جز پیش خویش راه شکایت کجا برد
با غیر صحبتی که ندارد ندیم ما
چون سایه سر به خاک ادب وا کشیدهایم
از زیر پای ما نکشد کس گلیم ما
میدان حیرت صف آیینه رفتهایم
شمشیر میکشد به سر خود غنیم ما
آغوشها به حسرت دیدار باز کرد
زخم دل به تیغ تغافل دو نیم ما
شد عمرها که از نظر اعتبار خلق
غلتان گذشت گوهر اشک یتیم ما
بیدل ز بس که مغتنم باغ فرصتیم
گل سینه میدرد به وداع نسیم ما



