
بیدل دهلوی- غزل شماره 1847
مباد دامن کس گیرم از فسونِ غرض
کفِ امید، حنا بستهام به خون غرض
توهّم آینهٔ احتیاج یکدگرست
منزّهیم وگرنه ز چند و چون غرض
فضای ششجهتم پایمال استغناست
هنوز در خم زنجیرم از جنون غرض
ز بحر، بهرهٔ سیری نبُرد چشم حباب
پریست منفعل از کاسهٔ نگون غرض
حریف تیشهٔ ابرام بودن آسان نیست
حذر کنید ز فرهاد بیستون غرض
دل از امید بپرداز، جهل مفت غناست
جهان تمام فلاطون شد از فنون غرض
نداشت ضبط نفس غیر عافیت منصور
شنیدم از لب خاموش هم فسون غرض
سراغِ انجمنِ کبریا ز دل جستم
تپید و گفت: همین یک قدم برون غرض
به روی کس مژه از شرم بر نداشتهایم
مباد بیدل ما اینقدر زبون غرض



