
بیدل دهلوی- غزل شماره 1778
به هر بزمی که باشد جلوه فرما جوهرِ تیغش
به چشمِ زخمِ دلها سرمه گردد جوهر تیغش
زلال آبروها میزند موج از پر بسمل
به کوثر سر فرو نارد تمنّا پرور تیغش
ز رنگ خویش گردد پایمال برقِ نومیدی
کف خونی که نگذارند بر گرد سر تیغش
چو آن مصرع که هر حرفش کشد تا معنی رنگین
به قصد خون من جوهر بوَد بال و پر تیغش
توان خواند از غرور حسن، عجزِ حالِ مشتاقان
خطی جز سرنوشت ما ندارد دفتر تیغش
تغافل پیشهای در کار ابروی کجش دارد
کجا شور شهیدان بشنود گوشِ کرِ تیغش
به خون بسملی گر تهمتآلودِ هوس گردد
شفق بر خود تپد از رشک دامانِ تر تیغش
به بحرِ عشق هر موج از حبابی سرخوش است امّا
سری کو تا به عرض گردش آرد ساغر تیغش
ندارد موج هرگز در کنارِ بحر آسودن
به این شوخی چسان خوابیده جوهر در بر تیغش
در این محفل که یک خواب فراموش است راحتها
کجا پهلو نهد کس گر نباشد بستر تیغش
به قطع زندگی بیدل نفس مهلت نمیخواهد
رموزِ بینیامی روشن است از پیکر تیغش



