ورود / عضویت



آب از یاقوت می‌ریزد تکلّم کردنش - ادبستان شعر پارسی % %

آب از یاقوت می‌ریزد تکلّم کردنش

بیدل دهلوی- غزل شماره 1758

آب از یاقوت می‌ریزد تکلّم کردنش

جیبِ گوهر می‌درد ذوق تبسّم کردنش

زان ستم پیرا نصیب ما به غیر از جور نیست

کیست یارب تا بوَد باب ترحّم کردنش

در عرق زان چهرهٔ خورشید سیما روشن است

برق چندین شعله وقف کشتِ انجم کردنش

تُرک من می‌تازد آشوب قیامت در رکاب

نیست باک از خاک ره در چشم مردم‌ کردنش

بندهٔ پیر خراباتم که از تألیف شوق

یک جهان دل جمع کرد انگور در خم کردنش

در وضو زاهد چو توفان بر سر آب آورد

می‌نشاند خاک را در خون تیمّم‌ کردنش

دل اگر جمع است ‌گو عالم پریشان جلوه باش

گوهر آسوده‌ست در بحر از تلاطم‌ کردنش

در پی روزی تلاش آدمی امروز نیست

از ازل آواره دارد فکر گندم کردنش

کلفت هستی تپشها سوخت در نبضِ نفس

رشتهٔ این ساز خون شد از ترنّم‌ کردنش

چون سحر شور نفس‌ گرد خیالی بیش نیست

تا به کی آیینهٔ هستی توهّم کردنش

بر دل آزرده تمهید شکفتن آفت است

جام در خون می‌زند زخم از تبسّم‌ کردنش

بی‌لب دلدار بیدل غوطه زد در موج اشک

عاقبت افکند در دریا گهر گم کردنش

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤