
بیدل دهلوی- غزل شماره 1758
آب از یاقوت میریزد تکلّم کردنش
جیبِ گوهر میدرد ذوق تبسّم کردنش
زان ستم پیرا نصیب ما به غیر از جور نیست
کیست یارب تا بوَد باب ترحّم کردنش
در عرق زان چهرهٔ خورشید سیما روشن است
برق چندین شعله وقف کشتِ انجم کردنش
تُرک من میتازد آشوب قیامت در رکاب
نیست باک از خاک ره در چشم مردم کردنش
بندهٔ پیر خراباتم که از تألیف شوق
یک جهان دل جمع کرد انگور در خم کردنش
در وضو زاهد چو توفان بر سر آب آورد
مینشاند خاک را در خون تیمّم کردنش
دل اگر جمع است گو عالم پریشان جلوه باش
گوهر آسودهست در بحر از تلاطم کردنش
در پی روزی تلاش آدمی امروز نیست
از ازل آواره دارد فکر گندم کردنش
کلفت هستی تپشها سوخت در نبضِ نفس
رشتهٔ این ساز خون شد از ترنّم کردنش
چون سحر شور نفس گرد خیالی بیش نیست
تا به کی آیینهٔ هستی توهّم کردنش
بر دل آزرده تمهید شکفتن آفت است
جام در خون میزند زخم از تبسّم کردنش
بیلب دلدار بیدل غوطه زد در موج اشک
عاقبت افکند در دریا گهر گم کردنش



