
بیدل دهلوی- غزل شماره 1754
گر شود از خواب من خیال تو محبوس
حسرتِ بالین من برَد پرِ طاووس
ساز حجابی نداشت محفل هستی
سوخت دل شمع ما به حسرت فانوس
دل نفسی بیش نیست مرکز الفت
چند نشیند نفس در آینه محبوس
دامنِ بیحاصلی غبار ندارد
رنگ حنا تهمتیست بر کف افسوس
تا نکشد فطرت انفعالِ تریها
شبنم ما را هواست پردهٔ ناموس
سر ز گریبان مکش که ریخته گردون
شمع در این انجمن ز دیدهٔ جاسوس
منکر قدرت مشو که جغد ندارد
جز به سر گنج پا ز طینت منحوس
گل به کف و در غم بهار فسردن
مزد تخیّل پر است جلوهٔ محسوس
گوشت اگر نیست نغمهسنج مخالف
صوت مؤذن بس است نالهٔ ناقوس
ریشه دواندهست در بهارِ جنونم
پیچش هر گردباد تا پر طاووس
بیدل از این مزرع آنچه در نظر آمد
دانه امل بود و آسیا کف افسوس



