
بیدل دهلوی- غزل شماره 1753
کاروانِ ما ندارد گردی از صوت جرس
صبح بر دوشِ شکستِ رنگ میبندد نفس
در ترازویی که صبر عاشقان سنجیدهاند
کوه اگر گردد تحمّل نیست همسنگ عدس
آشیانِ دل پناهِ هرزهگردیهای ماست
خانهٔ آیینه دارد جای آرام نفس
در ادبگاهِ ظهور از منّت دونان منال
شعله هم گاهِ ضعیفی میشود محتاج خس
عافیت خواهی، درِ الفتْ سوادِ فقر زن
بهر صید خواب فرشی سایه میباشد نفس
از هوس با هیچ قانع شو که اینجا عنکبوت
میکند صید هما در سایهٔ بال مگس
صبحِ عیش و شامِ کلفت توأم یکدیگرند
شعله و دود آنقدر با هم ندارد پیش و پس
چون امل جوشید از طبعت فنا آماده باش
نیست بیفالِ سفر آشفتن موی فرس
گاهِ کندنها صدا میبالد از نقش نگین
بی خروشی نیست گر سنگی خورد بر پای کس
میروی از خود دمی هم وضع آزادی برآ
خانه را روشن کن، آتش زن به بنیاد هوس
تا توانی صبر کن بیدل در این کلفت سرا
چون سحر آخر پرِ پرواز خواهد شد نفس



