
بیدل دهلوی- غزل شماره 1685
در هوس گاهِ عالمِ بیکار
اگرت ناخنی ست سر میخار
مگذر از عشرت برهنهسری
پای پیچ است پیچش دستار
فرصتی نیست نقد کیسهٔ صبح
ای هوا مایهات نفس بشمار
فکر جولان مکن که روی زمین
از هجوم دل است آبله زار
چون نگین بهر سجدهٔ نامی
بستهایم از خط جبین زنّار
سیر مجمل، مفصّلی دارد
دانه مُهریست بر سر طومار
چیست معمورهٔ فریبِ جهان
دل بنای شکستگی معمار
ششجهت از دل دو نیم پر است
خاطرت خوش که گندم است انبار
غرّه منشین به حاصل دنیا
نیست جز مرگ نقد کیسهٔ مار
کینه خیز است طبعهای درشت
سنگ باشد زمینِ تخمِ شرار
چون گهر کسب عزّت آسان نیست
سر به کف گیر و آبرو بردار
بیدل افسانه بشنو و تن زن
شب دراز است و گفت و گو بیکار



