
بیدل دهلوی- غزل شماره 1656
این بحر را یک آینه دشتِ سراب گیر
گر تشنهای چو آبله از خویش آب گیر
بنیاد جشم در گذرِ سیلِ نیستیست
خواهی عمارتش کن و خواهی خراب گیر
گر زندگی همین نظری بازکردنست
رو بر درِ عدم زن و چشمی به خواب گیر
این استقامتی که تو بر خویش چیدهای
چون اشک بر سرِ مژه پا در رکاب گیر
گلچینیِ خیال به امّید واگذار
چون یأس از گداز دو عالم گلاب گیر
ممنون چرخِ سفله شدن سخت خجلت است
تا از اثر تهیست دعا مستجاب گیر
کیفیّتی به نشئهٔ عرفان نمیرسد
چشمی به خویش واکن و جام شراب گیر
در خاک هم ز معنی خود بیخبر مباش
از هر نشانِ پا نقطِ انتخاب گیر
سیلاب خوش عمارتِ ویرانه میکند
ای چشم تر! تو هم گِل ما را در آب گیر
جز چاک دل، نشیمنِ عنقایِ عشق نیست
چون صبح ساز کن قفس و آفتاب گیر
عالم تمام، خانهٔ زین اعتبار کن
یعنی قدم به هرچه گذاری رکاب گیر
خاموشیت نظر به یقین بازکردنست
آیینهای به ضبط نفس چون حباب گیر
قاصد، سوادنامهٔ عشّاق نیستیست
بردار مشت خاک ز راه و جواب گیر
بیدردی از خیانت اعمال رنگ کیست
از هر نفس که ناله ندارد حساب گیر
از نسیه فیض نقد نبردهست هیچکس
بیدل تو می خور و دل زاهد کباب گیر



