
بیدل دهلوی- غزل شماره 1655
ای قاصدِ تحقیق ز تسلیم مدد گیر
هر چند رهت تا سر زانوست بلد گیر
فرصت اثرِ کاغذِ آتش زده دارد
چشمی به خیال آب ده و عمر ابد گیر
پس از تو گذشتهست غبارِ رمِ فرصت
زین مدّ امل آب به غربال و سبد گیر
بیمغزی از این بحر فتادهست به ساحل
گیرم گهرت آینه پرداخت ز بد گیر
خلقی به غبارِ هوسِ پوچِ نفس سوخت
چندی تو هم از وهم پی جان و جسد گیر
قدرت به جز اخلاق ز مردان نپسندد
گیرایی اگر دست دهد ترک حسد گیر
گر تربیت خلق بد و نیک ضروری است
چون زر سرِ بیمغزِ خران زیرِ لگد گیر
ناموسِ غنا در گرو کسوتِ فقرست
گر آبِ رخِ آینه خواهی به نمد گیر
کارت به خود افتاده، چه دنیا و چه عقبا
هرگاه قبول خودی اینها همه رد گیر
جز ذات احد نیست، چه تشبیه و چه تنزیه
خواهی صنم ایجاد کن و خواه صمد گیر
بیدل غم آوارگی دیر و حرم چند
آن راه که دور از برِ خویش است بلد گیر



