
بیدل دهلوی- غزل شماره 16
اثر دور است ازین یاران حقوق آشنایی را
سر و گردن مگر ظاهرکند درد جدایی را
ز بیدردی جهانی غافل است از عافیت بخشی
چه داند استخوان نشکسته قدر مومیایی را
کشاکشها نفس را از تعلق برنمیآرد
ز هستی بگسلم کاین رشته دریابد رسایی را
ز فکر ما و من جستن تلاشی تند میخواهد
مکن تکلیف طبع این مصرع زورآزمایی را
نوایی نیست غیر از قلقل مینا درین محفل
نفس یک سر رهین شیشهسازان گشت نایی را
که میداند تعلق در چه غربال اوفتاد آبش
وداع دام هم در گریه میآرد رهایی را
به هر محفلکه باشی بیتحاشی چشم و لب مگشا
که تمکین تخته میخواهد دکان بیحیایی را
ندارد زندگی ننگی چو تشهیر خودآرایی
بپوش از چشم مردم لکۀ رنگین قبایی را
طمع در عرض حاجت ذلتی دیگر نمیخواهد
گشاد چشم کرد از کاسه مستغنی گدایی را
به هرجا پرفشان باشد نفس صید جنون دارد
نشان پوچ بسیار است این تیر هوایی را
طریق امن سر کن وضع بیکاری غنیمتدان
که خار از دور میبوسد کف پای حنایی را
سجودی میبرم چون سایه در هر دشت و در بیدل
جبین برداشت از دوشم غم بیدست و پایی را



