
بیدل دهلوی- غزل شماره 155
خار غفلت مینشانی در ریاض دل چرا
مینمایی چشم حق بین را ره باطل چرا
مرغ لاهوتی چه محبوس طبایع ماندهای
شاهباز قدسی و بر جیفهای مایل چرا
بحر توفان جوشی و پرواز شوخی موج تست
ماندهای افسرده و لب خشک چون ساحل چرا
چشم واکن گلخن ناسوت مأوای تو نیست
بر کف خاکستر افسرده بندی دل چرا
نیشی یأجوج، سدّ جسم در راه تو چیست
نیستی هاروت مردی در چه بابل چرا
غربت صحرای امکانت دو روزی بیش نیست
از وطن یکباره گشتی اینقدر غافل چرا
زین قفس تا آشیانت نیم پروازست و بس
بال همت بر نمیافشانی ای بسمل چرا
قمری یک سرو باش و عندلیب یک چمن
میشوی پروانه گرد شمع هر محفل چرا
ابر اینجا میکند از کیسهٔ دریا کرم
ای توانگر بر نیاری حاجت سایل چرا
ناقهٔ وحشت متاعان دوش آزدی تست
چون شرر بر سنگ باید بستنت محمل چرا
خط سیرابی ندارد مسطر موج سراب
بیدل این دلبستگی بر نقش آب و گل چرا



