
بیدل دهلوی- غزل شماره 1530
معنیسبقان گر همه صد بحر کتابند
چون موجِ گهر پیش لبت سکته جوابند
رحم است به حال تب و تاب نفسی چند
کاین خشکلبان ماهی دریای سرابند
بیش و کم خلق آیت بیمغزی وهمست
صفر آینهداران عدم در چه حسابند
جز هستی مطلق ز مقیّد نتوان یافت
اشیا همه یک سایهٔ خورشید نقابند
عبرتنظران در چمنِ هستیِ موهوم
چون شبنم صبح از نفس سوخته آبند
مستی به خروشی است در این بزم که از شرم
مستان همه گر آب شوند اشک کبابند
پیری تو کجایی که دهی داد هوسها
این منتظرانِ قدِ خم پا به رکابند
چون کاغذ آتش زده این شوخنگاهان
تسلیم غنودنکدهٔ یک مژه خوابند
فرصتشمرانیم چه رایی و چه مریی
موج و کف پوچ آینه در دست حبابند
زیر فلک از منعم و درویش مپرسید
گر خانه همین است همه خانه خرابند
بیدل مشکن ربط تأمّل که خموشان
چون کوزهٔ سربسته پر از بادهٔ نابند



