
بیدل دهلوی- غزل شماره 1278
دندان به خنده چون کند آن لعل تر سپید
سیمابی است اگر شود آنجا گهر سپید
بر طبع پختگان نتوان فکر خام بست
مشکل دمد چو نقره و ارزیز زر سپید
از اهل جاه ناز جوانی نمیرود
چینی چه ممکن است کند موی سر سپید؟
زین دوری تمیز که دارد نگاه خلق
گردد در آفتاب سیاهی مگر سپید
شغل هوس به جوهرِ تحقیق ظلم کرد
دل شد سیاه چند کنی بام و در سپید
گر وارسی به معنی شیخان روزگار
یکسر چو نافه دلسیهانند و سر سپید
شد پیر و ژاژخواهی طبع دنی بجاست
گه خوردن از چه ترک کند زاغ پر سپید
خجلت سیاهی از رخ زنگی نمیبرد
هرچند گل کند عرقش در نظر سپید
هر اسم خاص وضع مسمّای دیگر است
اشهب مگو چو گشت دم و یال خر سپید
آنجا که سینه صافی مردان قدم زند
افکندنیست گر همه گردد سپر سپید
کو درد عشق تا به حلاوت علم شویم
میگردد از گداز مکرّر شکر سپید
عمریست در قفای نفس هرزه میدویم
بر ما رهی نگشت ازاین راهبر سپید
بیدل به بزم معرفت از لاف شرم دار
شب را کسی ندید به پیش سحر سپید



