ورود / عضویت



حیف است‌ کشد سعی دگر باده ‌کشان را - ادبستان شعر پارسی % %

حیف است‌ کشد سعی دگر باده ‌کشان را

بیدل دهلوی- غزل شماره 152

حیف است‌ کشد سعی دگر باده ‌کشان را

یاران به خط جام ببندید میان را

ما صافدلان سرشکن طبع درشتیم

بر سنگ ترحم نبود شیشه‌ گران را

حسرت همه دم صید خم قامت پیری ‌ست

گل در بر خمیازه بود شاخ‌ کمان را

غفلت ز سرم باز نگردید چو گوهر

با دیده گره ساخته‌ام خواب گران را

عالم همه یار است تو محجوب خیالی

بند از مژه بردار یقین ساز گمان را

آسوده روان جادۀ تشویش ندارند

منزل طلبی ترک مکن ضبط عنان را

ما و سحر از یک جگر چاک دمیدیم

آهی نکشیدیم‌ که نگرفت جهان را

دیدار پرستیم مپرس از رم و آرام

پرواز نگاه است تحیر قفسان را

دل جمع ‌کن از کشمکش دهر برون آ

کاین بحر در آغوش گهر ریخت کران را

گردون همه پرواز و زمین جمله غبار است

منزل بنمایید اقامت‌ طلبان را

سرمایه چو صبح از دو نفس بیش ندارید

بیهوده بر این جنس مچینید دکان را

بیدل ز نفس ها روش عمر عیان است

نقش قدم از موج بود آب روان را

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤