
بیدل دهلوی- غزل شماره 1466
گر آیینهات در مقابل نمانَد
خیال حق و فکر باطل نماند
نه صبحیست اینجا نه بامیست پیدا
کجا عرش و کو فرش اگر دل نماند
همین پوست مغز است اگر واشکافی
خیال است لیلی چو محمل نماند
نم خون عشّاق اگر شسته گردد
حنا نیز در دست قاتل نماند
ز دانش به صد عقده افتاده کارت
جنون گر کنی هیچ مشکل نماند
نخواهی به تاب نفس غرّه بودن
که این شمع آخر به محفل نماند
نشان گیر از گرد عنقا سراغم
به آن نقش پایی که در گل نماند
برد شوق اگر لذّت نارسیدن
اقامت در آغوش منزل نماند
مجاز آفرین است میل حقیقت
کرم گر کند ناز سایل نماند
نفس عالمی دارد امّا چه حاصل
دو دم بیش پرواز بسمل نماند
جهان جمله فرش خیال است امّا
ز صیقل گر آیینه غافل نماند
دل جمع دارد چه دنیا چه عقبا
چو گوهر شدی بحر و ساحل نماند
در این بزم ز آثار اسرارسنجان
چه ماند اگر شعر بیدل نماند؟



