
بیدل دهلوی- غزل شماره 1373
شب که وصل آغوشپردازِ دلِ دیوانه بود
از هجومِ زخمِ شوق آیینهٔ ما شانه بود
عشق میجوشید هر جا گرد شوخی داشت حسن
رنگ شمع از پرفشانی عالم پروانه بود
یاد آن عیشی که از رنگینی بیداد عشق
سیل در ویرانهٔ من باده در پیمانه بود
از محیط ما و من توفانِِ کثرت اعتبار
نُه صدف گل کرد امّا گوهر یکدانه بود
از تپیدنهای دل رنگ دو عالم ریختند
هر کجا دیدم بنایی گرد این ویرانه بود
راز دل از وسعت مشرب به رسوایی کشید
دامنِ صحرا گریبان چاکی دیوانه بود
خانه ویرانی به روی آتش من آب ریخت
سوختنها داشتم چون شمع با کاشانه بود
جرم آزادیست گر نشناخت ما را هیچکس
معنی بیرنگ ما از لفظ پر بیگانه بود
عالمی را سعی ما و من به خاموشی رساند
بهر خوابِ مرگ شورِ زندگی افسانه بود
اختلاط خلق جز ژولیدگی صورت نبست
هر دو عالم پیچش یک گیسوی بیشانه بود
چشمِ لطف از سخترویان داشتن بیدانشیست
سنگ در هرجا نمایان گشت آتشخانه بود
دوش حیرانم چه میپیمود اشک از بیخودی
کز مژه تا خاک کویش لغزش مستانه بود
مفت سامانِ ادب کز جلوه غافل میرویم
چشم واکردن دلیل وضع گستاخانه بود
هر کجا رفتیم سیر خلوت دل داشتیم
بیدل آغوش فلک هم روزنی زین خانه بود



