
بیدل دهلوی- غزل شماره 1254
دل چو آزاد از تعلّق شد منوّر میشود
قطره ای کز موج دامن چید گوهر میشود
گردِ هستی عقدهٔ پرواز عالی فطرتیست
از حجابِ دود خویش این شعله اخگر می شود
ای که از لطف حقیقت آگهی خاموش باش
یک سخن هم کز دو لب خیزد مکرّر میشود
در خموشی بس حلاوتهاست از نی کن قیاس
چون نوا در دل گره گردید شکّر میشود
هیچکس را در محبّت شرمِ همچشمی مباد
در هوایت هرکه گرید دیدهام تر میشود
عیبجو گر لاف بینش میزند آیینهوار
تیربارانِ زبانِ طعنِ جوهر میشود
گاو و خر از آگهی انسان نخواهد گشت لیک
آدمی گر اندکی غافل شود خر میشود
شوق میباید ز پا افتادگیها هم عصاست
خضرِ راهی گر نباشد جاده رهبر میشود
بادِ کبر از سر برون کن ور نه مانند حباب
عاقبت این باده سنگ کاسهٔ سر میشود
تا گهر دارد صدف از شور دریا غافل است
آب در گوش کسی چون جا کند کر میشود
سجدهٔ سنگیندلان آیینۀٔ نامحرمیست
میل آهن گر دوتا شد حلقهٔ در میشود
عجز نومید از طواف کعبۀٔ مقصود نیست
لغزش پای ضعیفان دستِ دیگر میشود
در عدم هم دورِ حسرتهای ما موقوف نیست
خاک مستان رنگ تا گردانْد ساغر میشود
غیر عزلت نیست بیدل باعث افوّاه خلق
مرغِ شهرت را خم این دام شهپر میشود



