
بیدل دهلوی- غزل شماره 124
چو تخم اشک به کلفت سرشتهاند مرا
به ناامیدی جاوید کشتهاند مرا
به فرصت نگه آخر است تحصیلم
برات رنگم و بر گل نوشتهاند مرا
طلسم حیرتم و یک نفس قرارم نیست
به آب آینهٔ دل سرشتهاند مرا
کجا روم که شوم ایمن از لب غماز
به عالم آدمیان هم فرشتهاند مرا
چگونه تخم شرارم به ریشه دل بندد
همان به عالم پرواز کشتهاند مرا
فلک شکار کمندی ست سرنگونی من
ندانم از خم زلف که هشتهاند مرا
تپیدن نفسم، تار کسوت شوقم
که در هوای تو بیتاب رشتهاند مرا
ز آه بی اثرم داغ خامکاری خویش
به آتشی که ندارم برشتهاند مرا
چو چشم بسته معمای راحتم بیدل
به لغزش نی مژگان نوشتهاند مرا



