
بیدل دهلوی- غزل شماره 1165
چون رشتهای که از گهر آگاه میشود
صد جاده از یک آبله کوتاه میشود
ای قاصدِ یقین، امَلَت رهزن است و بس
منزل مکن بلند که بیگاه میشود
نقّاش نیست کلکِ ازل گر نظر کنی
آدم مصوَّر از کَلَفِ ماه میشود
بیش و کم غنا هه اسماء حاجت است
فقر آن زمان که گل کند الله میشود
بر خاتمِ قناعتِ درویش مشربی
کم نیست اینکه نام گدا شاه میشود
از آفتِ غرور حذر کن که همچو شمع
چشم از بلندی مژهات چاه میشود
برهمزنِ وقارِ بزرگی ست گفتگو
کوه از صدا خفیفتر از کاه میشود
چون آسمان کمالِ بزرگان فروتنی است
وضعِ تواضع آبِ رخِ جاه میشود
هر نعمتی که مائدهٔ حرص چیده است
انجامِ رغبتش همه اکراه میشود
از جادهٔ ادب منمایید انحراف
پا خصمِ دامنیست که گمراه میشود
جز یأس نیست کرّ و فر لاف زندگی
هر گه نفس بلند شود آه میشود
روزی دو از تو شکوهٔ طالع غنیمت است
این عالم است کار که دلخواه میشود
بیدل به ناله خو کن و خواهی خموش باش
اینها فسانهایست که کوتاه میشود



