
بیدل دهلوی- غزل شماره 1160
چو فقر دست دهد ترک عزّ و جاه کنید
سرِ برهنه همان آسمان کلاه کنید
اگر گلِ هوسِ کهکشان زند به دماغ
اتاقهٔ سرِ تسلیم برگ کاه کنید
سراغ یوسفِ مطلب درین بیابان نیست
مگر ز چاکِ گریبان نظر به چاه کنید
خضاب ماتم موی سفید داشتن است
ز مرگ پیش دو روزی کفن سیاه کنید
حریف سرو بلندش نمیتوان گردید
به هر نهال کز این باغ رُست آه کنید
به برقِ جلوهٔ حسنش کراست تاب نگاه؟
غنیمت است اگر سیرِ مهر و ماه کنید
درین قلمرو عبرت کجا امید و چه یأس؟
ز هر رهی که بجایی رسید راه کنید
به یک قسم که ز ضبط دو لب بجا آید
زبان دعوی صد بحث بیگواه کنید
ز ساز معبد رحمت همین نواست بلند
که ای عدمْ صفتان کاشکی گناه کنید
ندیدهاید سرانجام این تماشاگه
به چشمِ نقشِ قدم سوی هم نگاه کنید
سواد آینهٔ شمع روشن است اینجا
چو خط به نقطه رسد نامه را سیاه کنید
به عالمی که همین عَمرو و زید جلوه گرست
خیالِ بیدلِ ما نیز گاه گاه کنید



