
بیدل دهلوی- غزل شماره 115
تعلق بود سیر آهنگ چندین نوحه سازیها
قفس آموخت ما را صنعت قانون نوازیها
جهانی را غرور جاه کرد از فکر خود غافل
گریبان ها ته پا آمد از دامن طرازیها
غنا دردسر اسباب بردارد؟ محال است این
گذشتن نگذرد از آب تیغ بی نیازیها
درین دشت هوس یارب چه گوهر در گره بستم
عرق شد مهرهٔ گل از غبار هرزه تازیها
جنون مشرب شمع است یکسر ساز این محفل
جهانی میخورد آب از تلاش خود گدازیها
کمال از خجلت عرض تعین آب میگردد
خوشا گنجی که در ویرانه دارد خاکبازیها
به اقبال ادب گر نسبتی داری مهیا کن
گریبانی که از سر نگذرد گردن فرازیها
تو با ساز تعلق در گذشتی از امل بیدل
ندارد رشتهٔ کس بی گسستن این درازیها



