
بیدل دهلوی- غزل شماره 1149
جنونِ بینوایان هر کجا بختآزما گردد
به سر موی پریشان سایهٔ بال هما گردد
دمی بر دل اگر پیچی کدورتها صفا گردد
نبالد شورش از موجی که گوهر آشنا گردد
درشتی را نه آسان ست با نرمی بَدَل کردن
دلِ کوه آب میگردد که سنگی مومیا گردد
به هرجا عقدهٔ دل وانگردد، سودن دستی
غبارِ دانه نتوان یافت گر این آسیا گردد
هوا بر برگ گل تمکینِ شبنم میکند حاصل
نگاهِ شوخ ما هم کاش بر رویت حیا گردد
رمِ دیوانهٔ ما دستگاهِ حیرتی دارد
که هرجا گردبادی رنگ ریزد نقش پا گردد
مکن گردنفرازی تا نسازد دهر پامالت
که نی آخر به جرمِ سرکشیها بوریا گردد
رسایی نیست اندازِ پرِ تیرِ هوایی را
کسی تا کی ز غفلت در پیِ بال هما گردد
ز خاکم سجده هم کم نیست ای باد صبا رحمی
مبادا اوج جرأت گیرد و دست دعا گردد
تکلّف برنمیدارد دماغِ جامِ منصورم
سرِ عشّاق هرجا گردد از گردن جدا گردد
به خاموشی رساند معنی نازک سخنگو را
چو مو، از کاسهٔ چینی ببالد، بیصدا گردد
چو اشک از بسکه صاف افتاده مطلب، بسمل ما را
محال است اینکه خون ما به رنگی آشنا گردد
طرب وحشی است ای غافل مده بیهوده آوازش
نگردیدهاست زین رنگ آنقدر از ما که واگردد
کدورت میکشد طبع روانت بیدل از عزلت
به یکجا آب چون گردید ساکن، بیصفا گردد



