
بیدل دهلوی- غزل شماره 1130
جامِ غرورِ کدام رنگ توان زد
شیشه نداریم بر چه سنگ توان زد
از هوسم واخرید عذر ضعیفی
آبلهبوسی به پای لنگ توان زد
قطره محال است بی گهر دل جمعت
سست مگیر آن گره که تنگ توان زد
نقش نگینخانهٔ هوس اگر این است
گل به سر نامها ز ننگ توان زد
کوس و دهل مایهٔ شعور ندارد
دنگ نهای چند دنگ دنگ توان زد
بس که شکستند عهدهای مروّت
بر سر یاران پُر کلنگ توان زد
چشم گشا لیک بر رخِ مژه بستن
آینه باش آنقدر که زنگ توان زد
دور چه ساغر زند کسی به تخیّل
خنده مگر بر جهانِ بنگ توان زد
دامنِ مقصد که میکشد ز کف ما
گر به گریبان خویش چنگ توان زد
سخت چو فوّاره غافلی ز ته پا
سر به هوا تا کجا شلنگ توان زد
بیدل از اندوه اعتبار برون آ
تا پَری این شیشهها به سنگ توان زد



