
بیدل دهلوی- غزل شماره 1121
تقلید از چه علم به لافم علم کُند
طوطی نیام که آینه بر من ستم کند
سعیِ غبارِ من که به جایی نمیرسد
با دامنش زند اگر از خویش رم کند
انگشت زینهار دمیدیم و سوختیم
کو گردنی دگر که کشد شمع و خم کند
بر باد رفت آمد و رفت نفس چو صبح
فرصت نشد کفیل که فهم عدم کند
آسوده خاک شو که مبادا به حکمِ وهم
عمر نفسشمار حساب قدم کند
بالیده است خواجهٔ بیحس به ناز جاه
مردار آفتاب مقابل ورم کند
خودسنجیات به پلّهٔ پستی نشانده است
جهدی که سنگ کوه وقار تو کم کند
هرجا عدم به تهمت هستی رسیده است
باید حیا به لوح جبینم رقم کند
پرواز می کنم چه کنم جای امن نیست
دامی نیافتم که پرم را بهم کند
خجلت گدازِ عفو نگردی که آفتاب
گر دامن تو خشک کند جبهه نم کند
توهیچ باش و، علم وعملها به طاق نه
گو خلق هرزه فکر حدوث و قدم کند
بیدل ازاین ستمکده بیکس گذشتهام
کو سایهای که بر سر خاکم کرم کند



