
بیدل دهلوی- غزل شماره 1118
تسلّی کو اگر منظورت اسباب هوس باشد
ندارد برگِ راحت هر که را در دیده خس باشد
ز هستی هرچه اندیشی غبار دل مهیّا کن
کسوف آفتاب آیینهٔ عَرض نفس باشد
درین محفل حیا کن تا گلوی ناله نخراشی
نفس هم کم خروشی نیست گر فریادرس باشد
نمیگیرد به غیر از دست و تیغ و دامن قاتل
مرا در کوچههای زخم رنگِ خون عسس باشد
چه امکانست ما و جرأت پرواز گلزارت؟
نگاه عاجزان را سایهٔ مژگان قفس باشد
نبالیدیم بر خود ذرّهای در عرض پیدایی
غبار ما مباد افشاندۀ بال مگس باشد
به دل وامانده ای از لاف ما و من تبرّا کن
مقیم خانهٔ آیینه باید بینفس باشد
چه لازم تنگ گیرد آسمان ارباب معنی را
شکنج ما همان مضمون که نتوان بست بس باشد
مکن ساز اقامت تا غبار خویش بشکافی
نفس پر میفشاند شاید آواز جرس باشد
شکستِ رنگِ امیدیست سر تا پای ما بیدل
ز سیر ما مشو غافل اگر عبرت هوس باشد



