
بیدل دهلوی- غزل شماره 1058
بهار صبح نفس زین دودم بقا که ندارد
به کارگاهِ فضولی چه خندهها که ندارد
بلند کرده دماغِ خیالِ خیرهسریها
هزار بامِ تعیّن به یک هوا که ندارد
ز دستگاه تو و من درین قلمرو عبرت
به ما چه میرسد آخر برای ما که ندارد
فریب محفل هستی مخور که این گل خودرو
ز رنگ و بو همه دارد مگر وفا که ندارد
جهان عالم امکان گرفته و هم تعلّق
نبسته پای کسی جز همین حنا که ندارد
در اشتغال معاصی گذشت فرصت خجلت
جبین عرق ز کجا آورَد حیا که ندارد
غبار ما به هوایی نمیرسد چه توان کرد
به پایِ عجز چه خیزد کسی عصا که ندارد؟
به هیچ گل نرسیدم که رنگ ناز ندیدم
بهارِ دامن آن جلوه از کجا که ندارد
پیام کاف به نون میرسد ز عالم قدرت
به گوش کس چه رساند کس آن صدا که ندارد؟
کجاست چاک دگر تا رسد به کسوت مجنون
مگر مژه گسلد بند آن قبا که ندارد
کجا بریم ز ردّ و قبول وهم فضولی
برو که نیست درین آستان بیا که ندارد
چسان به محرمی دل رسد ز کوشش بیدل
نفس به خانهٔ آیینه نیز جا که ندارد



