
بیدل دهلوی- غزل شماره 1041
بسکه زخمِ کشتهٔ نازش تلاطم میکند
هر چه را دیدم درین مشهد تبسّم میکند
چشم بگشا بر حصول جستجو کاینجا چو شمع
نقد خود هر کس بقدر یافتن گم میکند
پختگان دامن ز قید تنپرستی چیدهاند
بادهات از خام جوشی خدمت خم می کند
هیچکس از بیتکلّف زیستن آگاه نیست
آدمی بودن خلل در عیش مردم میکند
زین نفس سوزی که دارد خلق بر طاق و سرا
سعی عبرتبافی کرم بریشم میکند
پیشبینی کن ز ننگِ حسرتِ ماضی برآ
بر قفا نظّاره کردن ریش را دم میکند
دهر لبریز مکافات است امّا کو تمیز؟
کم کسی اینجا به حال خود ترحّم میکند
از ادبگاهِ خموشی گوش باید وام کرد
سرمهگون چشمی درین مخمل تکلّم میکند
هر کجا باشد قناعت آبیارِ اتّفاق
پهلوی از نان تهی ایجاد گندم میکند
رحم بر بی مغزی ما کن که این نقش حباب
خویش را آیینهٔ دریا توهّم میکند
بیدل از بس بینم افتاده است بحرِ اعتبار
گوهر از گرد یتیمیها تیمّم میکند



