
بیدل دهلوی- غزل شماره 1018
به خیال زنده بودن هوسِ بقا ندارد
چو حباب جرم مینا سرِ ما هوا ندارد
سحرِ چه گلْستانیم که به حکمِ بینشانی
گلِ رنگ، راه بویی به دماغ ما ندارد
به رموزِ خلوتِ دل، من و محرمی چه حرف است
که نفس به آن تقرّب پسِ پرده جا ندارد
دلِ مرده غافل افتد ز مآلِ کارِ هستی
سرِ زندهای ندارد که غمِ فنا ندارد
ز ترانههای ابرام خجل است فطرت، امّا
چه کند زبان سایل که غرض حیا ندارد
بم و زیر سازِ هذیان تو به خوابِ مخمل افکن
که دماغ این نواها نیِ بوریا ندارد
ره غیرتِ محبّت نکشد خمارِ طاقت
که چو شمع سربسر پاست طلبی که پا ندارد
به بهانهٔ من و ما ز ره خیال برخیز
که غبارِ وهمِ هستی چه نفس عصا ندارد
گلِ شمعهای خاموش به خیال میکند دود
هوسِ فسرده داغِ جگرآزما ندارد
اگر از سبب توان یافت اثرِ حضورِ دولت
همه کس پرِ هما را به کُلَه چرا ندارد
نفس از غبارِ هستی به نظر چه وانماید
چون حباب پیکری را که تهِ قبا ندارد
به فنا چو عهد بستی ز جفای چرخ رستی
که شکست دانه تا حشر غم آسیا ندارد
دل و دیده سیرگاهش سر و تن غبارِ راهش
صفِ نازِ کج کلاهش تک و پو کجا ندارد؟
به هوای پایْ بوسش منِ ناامیدِ بیدل
چقدر به خون نغلتم که جبین حنا ندارد



