
بیدل دهلوی- غزل شماره 711
سیر بهار این باغ از ما تمیزخواه است
اما کسی چه بیند آیینه بی نگاه است
در شبهه زار هستی تزویر میتراشیم
آبی که ما نداریم هر جاست زیر کاه است
گرد بنای عجز است زیر و بم تعین
تا پست شد نفس شد چون شد بلند آه است
فقر و غنای هستی نامی ست هرزه مخروش
عمری ست بر زبان ها درویش نیز شاه است
پرواز آرزوها ما را به خواری افکند
دودی که در سر ماست گر بشکند کلاه است
خواهی بر آسمان تاز، خواهی به خاک پرداز
ای گرد هرزه پرواز وا ماندگی پناه است
رنگی درین گلستان، مقبول مدعا نیست
مژگان گشودن اینجا دست رد نگاه است
انکار درد ظلم است از محرمان الفت
تا آه عقدۀ دل وا کرد واه واه است
زاهد تو هم برافروز شمع غرور طاعت
رحمت درین شبستان پروانهٔ گناه است
جایی که حسن یکتا، دارد نقاب غیرت
آیینه داری ما حرف کتان و ماه است
با آفتاب تابان این سایه ها چه سازند
جرم فنای ما را آن جلوه عذرخواه است
تا زندگی ست زین بزم چون شمع بایدت رفت
ای مردۀ اقامت منزل کجاست راه است
از نقش این دبستان تا سرنوشت انسان
هر نامهای که خواندیم تحریر آن سیاه است
بیدل به هر چه پیچید دل غیر داغ کم دید
این محفل کدورت آیینهای و آه است



