شعر نخست :
ﻣﺮﺩ ﮐﻮﻩﻫﺎﯼ ﺑﻠﻨﺪ
ﻗﻠﻌﻪﻫﺎﯼ ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺟﺎﺩﻩﻫﺎﯼ ﺩﻭﺭ
ﻣﺮﺩ ﺗﻔﻨﮓﻫﺎﯼ ﺳﺮپر
ﺳﯿﺎﻩ ﭼﺎﺩﺭﻫﺎ ﻭ ﮐﻮﭺﻫﺎﯼ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻪ ﺟﺴﺖ ﻭﺟﻮﯼ ﺗﻮ ﺁﻣﺪﻩﺍﻡ
ﺑﻪ جست ﻭﺟﻮﯼ ﺻﺪﺍﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ
ﺩﻧبال ﺭﺩپاﯼ ﺍﺳﺒﯽ که ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻪ ﺍﻧﺒﻮﻩ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﯾﯽ ﺭﺳﯿﺪﻩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﺍﻣﻦ ﮐﻮﻩﻫﺎ ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺍﯾﻦﺟﺎ ﻓﺸﻨﮓﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺯﻩ ﻧﮕﻪ ﻣﯽﺩﺍﺭﻧﺪ
ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺷﻬﺮ ﺳﺮﺑﻨﺪﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﻭﯼ ﺗﻮ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﯿﺎﻝ ﻣﯽﮐﻨﻢ
ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮﺩﯼ
ﺗﻔﻨﮕﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖﻫﺎﯼ ﻣﻦ بسپاری .
شعر دوم :
ﺩﮐﻤﻪﻫﺎﯼ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽﺍﻡ ﺭﺍ ﻣﯽﺑﻨﺪﺩ
ﺷﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻧﻢ ﻣﯽپیچد
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﯽﺑﺎﺭﺩ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺑﺎﺵ !
ﺑﻪ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﯽﮔﯿﺮﯾﻢ
ﻻﯼ ﺍﻧﮕﺸﺖﻫﺎ ﺟﺎ ﻣﯽﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺎﮎ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ
ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﺧﺰﻩﻫﺎ ﺩﺭﺧﺖﻫﺎ ﺭﺍ پوک ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﯽپرﺳﺪ ﻣﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦﻃﻮﺭ؟
ﺑﺮﮒﻫﺎﯼ ﺧﯿﺲ، ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﯼ پوﮎ ﺁﺗﺶ ﻧﻤﯽﮔﯿﺮﻧﺪ
ﻗﺒﺾﻫﺎﯼ ﺑﺮﻕ، ﺭﻭﻧﻮﺷﺖ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯽﺳﻮﺯﺍﻧﯿﻢ
ﻣﻪ ﺍﺯ ﺩﻣﺎﻭﻧﺪ پایین ﻣﯽﺁﯾﺪ
ﺑﻪ ﺩﺭﺧﺖﻫﺎ ﻣﯽپیچد
ﺑﻪ ﺷﺎﻝ ﮔﺮﺩﻧﻢ
ﺩﻧﺒﺎﻝ پرﻧﺪﻩﺍﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﻠﻮﯾﻢ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ .
واژگان کلیدی:اشعار آنژیلا عطایی،نمونه شعر آنژیلا عطایی،شاعر آنژیلا عطایی،شعرهای آنژیلا عطایی،شعری از آنژیلا عطایی،یک شعر از آنژیلا عطایی،شعر نو آنژیلا عطایی،آنژیلا عطایی پیرکوه،آنژيلا عطايي،دکتر آنژیلا عطایی.
