
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 28
بود کآن شخ کمان صیاد بیرون از کمین آید
به خونریز اسیران آید و با تیغ کین آید
کنم در خواب از افسانه ی خود خلق را هر شب
که می ترسم ز بیداد تو سرها بر زمین آید
چو تازد بر سر خاکم، سمند ناز می ترسم
غباری از قفای آن سوار نازنین آید



