طلب عشق

چو خواهی شوی دریا به صد چشمه جاری شو
چو خواهی شوی کلان به صد خرد راضی شو
نمیرد دریا هرگز، به لطف قطره های جوی
دریا در خانه باز کرد که شد دریا خو
نمیرد انکس که در قلب باز کند به نیکی
 دریا شد کبیر،چو اب روان شد بر او
ادمی هسته است ،نیکی ضیعتش
تا به تاریکی نخسبد سبز نشود او
هسته را که لگد کوبند بر خاک فرو رود
نعمت درد و تنهاییس که او را سازد او
گوشه نشینی اموز و کمند انداز شو
بر نفس خود کمند انداز و بعد روان شو
یار و یاور مردم باش ولی بی مردم باش
عافیت گر خواهی با مردم دانا همنشین شو
مکن بحث و جدل با نادانان،حتی به هزار زر و زیور
که بحث با این قوم مثل ان است به خر گویی نرو ان سو
خر اگر از کودکی در مکتب عالمان شهر هم نشیند
خر است و از خر چه انتظار داری تو
سه چیز را دروازه کن و زگوش برون انداز
که هر انکه به گوش نسپارد ز خر ،خر تر شود او
حرف مردم ،حرف مردم ،حرف مردم
هر کجا بینی عوام همگان نظر دارند بر یک سو
تو صد بار دگر بنگر به ان دگر سو
که عوام ریشه دارند بر دهن بینان
دهن بین مشو تو جانا به هر گفت و گو
بر عقل خویش نظر کن، ز صورت بینان حذر کن
زشت ترین سنگ است آن که گوهر خوابیده در او
زیبا روی پسندی فرق دارد با ظاهر پسندی
گر زیبا پسندی ، سیرت پسند شو نه صورت جو
عشق سپند باشد به ذات، نه زیبارویان بی ذات
گر طلب عشق داری بینداز جسم و جان شو

سپند بحر چشمه ای