اشعار مرجان بیگی فر
اشعار مرجان بیگی فر
شعر نخست :
به من لگد زده شعری که در شکم دارم
چقدر درد کشیدم، چقدر غم دارم
نبوده است کنارم، کسی که مثل خودم
نبوده است کسی که همیشه کم دارم
به ذهن من نرسیدست وقت زاییدن
دوباره سقط شده، آنچه در سرم دارم
نریز بطری خالی مست را، امشب
که به سلامتی مرگ، جام سم دارم
اتاق در غزلم گیج میرود، انگار
کمی تهوع از فرط شعر هم دارم
به من لگد زده شعری که در شکم دارم
جنین مرده به دنیای خویش می آرم
شعر دوم :
جای تو خالیست اینجا میگذارم نقطه چین
از تمام واژه ها دار و ندارم نقطه چین
بعد تو فرسنگ ها فرسنگ خط فاصله
بعد تو دیگر تمام روزگارم نقطه چین
ای نژادت حسن یوسف های توی باغچه
کاکتوسی در کویرم، من تبارم نقطه چین
با تو رفته ابر باران آور پاییزمان
آه، روی این غزل باید ببارم نقطه چین
((گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن))
نه! زمستان است، بی تو هر بهارم نقطه چین
جای شب بو هایمان باید پس از این روزها
توی گلدان های دلتنگی بکارم نقطه چین
فاعلاتن انتظار و فاعلاتن انتظار
میگذارد شعر جای انتظارم نقطه چین
وای میترسم که آخر شعرهای ناتمام
جای بگذارند بر سنگ مزارم نقطه چین
شعر سوم :
زنی چنین که منم، دیگران نمی خواهند
زنی چنین که منم، بیگمان نمی خواهند
به تازیانه کشیدند سرکشی مرا
سوارهای غضب مادیان نمی خواهند
زنی چنین که منم، سرد و سخت چون بهمن
چنین زمستانی سخت جان نمی خواهند
نشانده اند به گرد و غبار آینه را
دریغ، چهره ی من را جوان نمی خواهند
به قدر ریشه دواندن،برای سلاخی
مجال هست،تبرها،زمان نمی خواهند
پرندگان قفس زاده خوب می دانند
که زادگان قفس آشیان نمی خواهند
کلاغ های سمج در فصول زندگیم
برای همهمه دیگر خزان نمی خواهند
چقدر پل زده ام تا به زنده رود رسم
چو زنده رود مرا اصفهان نمی خواهند
به زخم های نشسته میان بال و پرم
نمک زدند و دگر استخوان نمی خواهند
خیال خام همین گورهای تو خالیست
که زندگی مرا جاودان نمی خواهند
اشعار سنتی – ادبستان شعر پارسی
واژگان کلیدی : اشعار نمونه شعر شاعر شعرهای شعری از یک شعر از غزل غزلیات غزل های غزلی از مرجان بيگي فر.
