ای با خطاب مهر تو هر ذره ای سپهر

قاآنی شیرازی – قصیده شماره 217

تتمه ی قصیده

ای با خطاب مهر تو هر ذره ای سپهر

ای با عتاب قهر تو هر ممکنی محال

حالی بدان رسیده که از حرص مدح تو

بر من ز لفظ و معنی تنگ اوفتد مجال

یک سو ز بس هجوم مضامین دلفریب

حیران شود خیال من از فرط ارتجال

یک سو ز بس تراکم الفاظ دلنشین

لکنت خورد زبان من از فرط اتصال

گرم آنچنان دوند حروف از قفای هم

کاین حرف می نجوید از آن حرف انفصال

شین خیزد از کناری و اندر دود به سین

دال آید از کرانی و اندر جهد به ذال

پهلو زنان حروف مخارج به یکدگر

من در میانه هائم و حیران خموش و لال

زین درگذر مدیح تو گفتن مرا چه سود

کز هر کسی مدیح تو خوشتر کند خصال

مانی بدان قمر که بتابد به نیمشب

مانی بدان مطر که ببارد به خشک سال

مداح آن قمر که بود به از آن فروغ

وصاف این مطر که نکوتر ازین نوال

مریخ را ز مهر تو سرطان شود شرف

ناهید را ز قهر تو میزان شود وبال

بخت تو را جهان نفریبد به سیم و زر

با شوی نوجوان کند عشوه پیر زال

از یمن خاکپای تو طفلان به عهد تو

با چشم سرمه کرده برآیند چون غزال

بر گرد آفرینش عالم ز عقل کل

حصنی حصین کشید ز آغاز ذوالجلال

وانگه کلید حصن به دست تو داد و گفت

کاین حصن را ندانم غیر از تو کوتوال

در هر چه در عوالم ذاتت نهفته بود

نقشی نمونه ساخت خداوند لایزال

از قدر تو فلک کرد از رای تو نجوم

از خلق تو ملک کرد از حزم تو خیال

قاآنی این فصاحت بیهوده را بهل

بیدار شو ز خواب یکی چشم خود بمال

چون وهم عاجز است چه آید ز گفتگو

چون عقل هائم است چه خیزد ز قیل و قال

تا کام عاشقان نبود به جز کنار و بوس

تا کار صوفیان نبود جز سماع و حال

دوران دولت تو برون باد از شمر

خورشید شوکت تو مصون باد از زوال