ورود / عضویت



شب به روی شیشه های تار - همراه با معنی و تفسیر - ادبستان شعر پارسی

شب به روی شیشه های تار – همراه با معنی و تفسیر

شب به روی شیشه های تار


فروغ فرخزاد – مجموعه ی اسیر

شماره 27

خواب

شب به روی شیشه های تار

می نشست آرام، چون خاکستری تبدار

باد نقش سایه ها را در حیاط خانه هر دم زیر و رو می کرد

پیچ نیلوفر چو دودی موج می زد بر سر دیوار

در میان کاج ها جادوگر مهتاب

با چراغ بی فروغش می خزید آرام

گویی او در گور ظلمت روح سرگردان خود را جستجو می کرد

من خزیدم در دل بستر

خسته از تشویش و خاموشی

گفتم ای خواب، ای سر انگشت کلید باغ های سبز

چشمهایت برکه ی تاریک ماهی های آرامش

کولبارت را به روی کودک گریان من بگشا

و ببر با خود مرا به سرزمین صورتی رنگ پری های فراموشی

 

تهران – 1333


معنی بندهای شعر

شعر «شب به روی شیشه های تار»

 

۱. شب به روی شیشه‌های تار می‌نشست آرام، چون خاکستری تبدار

معنی: شب آرام‌آرام بر شیشه‌های تیره و تاریک می‌نشست؛ گویی لایه‌ای از خاکستر گرم و بیمارگونه همه‌جا را پوشانده بود. فضای شعر از همان ابتدا با تاریکی، سکون و اندوه همراه است. تشبیه شب به «خاکستری تبدار» نشان می‌دهد که تاریکی، سرد و بی‌روح نیست؛ بلکه حالتی سنگین، خفه‌کننده و آزاردهنده دارد.

۲. باد نقش سایه‌ها را در حیاط خانه هر دم زیر و رو می‌کرد پیچ نیلوفر چو دودی موج می‌زد بر سر دیوار

معنی: باد پیوسته سایه‌ها را در حیاط جابه‌جا می‌کرد و پیچک نیلوفر روی دیوار چنان حرکت می‌کرد که گویی دودی در هوا موج می‌زند. تصویر خانه، حیاط و گیاهان در تاریکی شب، فضایی رازآلود و خیال‌انگیز می‌سازد؛ انگار همه‌چیز در حال تغییر است و هیچ چیز آرامش و ثبات ندارد.

۳. در میان کاج‌ها جادوگر مهتاب با چراغ بی‌فروغش می‌خزید آرام گویی او در گور ظلمت روح سرگردان خود را جستجو می‌کرد

معنی: نور مهتاب در میان درختان کاج چنان دیده می‌شد که گویی جادوگری با چراغی کم‌نور و پنهانی در تاریکی حرکت می‌کند. این تصویر به موجودی سرگردان شباهت دارد که در دل تاریکی به دنبال روح گمشده خویش می‌گردد. شاعر با جان‌بخشی به مهتاب و تبدیل آن به موجودی خیال‌انگیز، احساس تنهایی، گم‌گشتگی و هراس را تقویت می‌کند.

۴. من خزیدم در دل بستر خسته از تشویش و خاموشی

معنی: شاعر خسته از اضطراب، نگرانی و سکوت سنگین شب، به بستر پناه می‌برد. فعل «خزیدم» به‌جای واژه‌ای مانند «رفتم»، نشان‌دهنده ضعف، فرسودگی و میل به پنهان‌شدن از فضای آزاردهنده پیرامون است. بستر در اینجا می‌تواند پناهگاهی برای فرار از آشفتگی‌های درونی باشد.

۵. گفتم ای خواب، ای سرانگشت کلید باغ‌های سبز چشم‌هایت برکه‌ی تاریک ماهی‌های آرامش

معنی: شاعر خواب را خطاب قرار می‌دهد و از او می‌خواهد دریچه‌ای به سوی آرامش بگشاید. خواب مانند انگشتی تصور شده است که کلید ورود به باغ‌های سرسبز و دلپذیر را در اختیار دارد. چشم‌های خواب نیز به برکه‌ای تاریک تشبیه شده‌اند که ماهی‌های آرامش در آن شنا می‌کنند. شاعر در پی رهایی از اضطراب و رسیدن به جهانی آرام و دور از رنج است.

۶. کولبارت را به روی کودک گریان من بگشا و ببر با خود مرا به سرزمین صورتی‌رنگ پری‌های فراموشی

معنی: شاعر از خواب می‌خواهد بار و اندوخته خود را برای «کودک گریان» درون او بگشاید و او را به سرزمینی خیالی ببرد؛ سرزمینی صورتی‌رنگ که پری‌های فراموشی در آن زندگی می‌کنند. کودک گریان می‌تواند نماد بخش آسیب‌پذیر، غمگین و نیازمند آرامش وجود شاعر باشد. «پری‌های فراموشی» نیز تصویری خیالی از رهایی از خاطرات تلخ، نگرانی‌ها و دردهای ذهنی است.


آرایه‌های ادبی

آرایه‌های ادبی شعر «شب به روی شیشه های تار»

۱. تشبیه

  • «چون خاکستری تبدار»: شب به خاکستری تبدار تشبیه شده است؛ تشبیهی که فضای سنگین، تیره و ناخوشایند شب را نشان می‌دهد.

  • «پیچ نیلوفر چو دودی موج می‌زد»: حرکت پیچ نیلوفر روی دیوار به حرکت دود تشبیه شده است.

  • «چشم‌هایت برکه‌ی تاریک ماهی‌های آرامش»: چشم‌های خواب به برکه‌ای تاریک تشبیه شده‌اند که ماهی‌های آرامش در آن حضور دارند.

۲. استعاره

  • «سرانگشت کلید باغ‌های سبز»: خواب به موجودی دارای انگشت و کلید مانند شده است که می‌تواند راه ورود به دنیای آرامش را باز کند.

  • «سرزمین صورتی‌رنگ پری‌های فراموشی»: تصویری استعاری از جهانی خیالی و دور از خاطرات آزاردهنده است.

  • «کودک گریان من»: می‌تواند استعاره‌ای از بخش معصوم، رنج‌دیده و آسیب‌پذیر وجود شاعر باشد.

۳. تشخیص یا جان‌بخشی

  • «شب … می‌نشست آرام»: شب مانند موجودی زنده تصویر شده که می‌نشیند.

  • «باد نقش سایه‌ها را … زیر و رو می‌کرد»: باد مانند نقاشی تصور شده که نقش‌ها را جابه‌جا می‌کند.

  • «جادوگر مهتاب … می‌خزید آرام»: مهتاب در قالب موجودی جادوگر و متحرک ظاهر شده است.

  • «ای خواب … بگشا»: خواب همچون موجودی دارای اراده و توانایی سخن‌شنیدن خطاب قرار گرفته است.

۴. نماد

  • شب و تاریکی: نماد تنهایی، اضطراب، ابهام و آشفتگی درونی.

  • خواب: نماد پناه‌بردن از رنج و جست‌وجوی آرامش.

  • باغ‌های سبز: نماد امید، زندگی و آسودگی.

  • کودک گریان: نماد اندوه درونی و نیاز به مراقبت.

  • پری‌های فراموشی: نماد رهایی خیالی از خاطرات و دردهای ذهنی.

۵. تضاد معنایی

  • «گور ظلمت» و «باغ‌های سبز»: تقابل میان تاریکی و فضای سرزنده، بازتاب تفاوت میان وضعیت اندوه‌بار کنونی و آرامش آرزوشده است.

  • «تشویش» و «آرامش»: دو حالت روانی متضاد که کشمکش اصلی شعر را شکل می‌دهند.

۶. مراعات نظیر

واژه‌های «شب»، «مهتاب»، «تاریکی»، «سایه»، «ظلمت» و «کاج‌ها» با فضای شبانه و طبیعت ارتباط دارند.

همچنین واژه‌های «خواب»، «چشم‌ها»، «بستر» و «فراموشی» با تجربه خوابیدن و رهایی ذهنی تناسب معنایی دارند.

۷. حس‌آمیزی

در ترکیب «خاکستری تبدار»، رنگ خاکستری با ویژگی «تبدار» همراه شده است. این ترکیب تصویری حسی و غیرمعمول می‌سازد و تاریکی را به حالتی بیمارگونه و سنگین تبدیل می‌کند.

۸. تلمیح یا اشاره فرهنگی

در عبارت «پری‌های فراموشی» به موجودات افسانه‌ای پری اشاره شده است؛ بااین‌حال، این تصویر را نمی‌توان به یک داستان یا اسطوره مشخص نسبت داد، مگر آنکه شاهد دیگری در متن وجود داشته باشد.


تفسیر و مفهوم کلی شعر

تحلیل و مفهوم شعر «شب به روی شیشه های تار»

پیام اصلی: این شعر بیانگر خستگی روحی، اضطراب شبانه و آرزوی رهایی از اندوه از طریق خواب و فراموشی است. شاعر در فضایی تاریک و رازآلود قرار دارد و برای گریز از آشفتگی درونی، به خواب پناه می‌برد؛ خوابی که در خیال او دریچه‌ای به سوی آرامش و دنیایی رؤیایی است.

شعر با تصویری از شب آغاز می‌شود؛ شبی که همچون خاکستری تبدار بر شیشه‌ها می‌نشیند. این تصویر، فضای سنگین و خفه‌کننده‌ای می‌آفریند که با وضعیت روحی شاعر هماهنگ است. حرکت باد، سایه‌ها و پیچ نیلوفر نیز به این فضای ناآرام حالتی وهم‌آلود می‌بخشد.

در ادامه، تصویر «جادوگر مهتاب» و «گور ظلمت» تنهایی و گم‌گشتگی را برجسته می‌کند. گویی جهان بیرون نیز بازتاب آشفتگی ذهن شاعر است؛ طبیعت دیگر صرفاً منظره‌ای آرام نیست، بلکه به صحنه‌ای رازآلود تبدیل شده که در آن سایه‌ها و نورها معنایی روانی پیدا می‌کنند.

با رسیدن به بخش دوم شعر، نگاه از طبیعت بیرونی به درون شاعر منتقل می‌شود. او از تشویش و خاموشی خسته است و در بستر به دنبال پناه می‌گردد. خطاب قراردادن خواب، نشان‌دهنده نیاز شدید او به آرامش است؛ خوابی که می‌تواند برای مدتی او را از فشارهای ذهنی و عاطفی دور کند.

در پایان، «کودک گریان» و «سرزمین صورتی‌رنگ پری‌های فراموشی» تصویری لطیف و رؤیایی از میل به تسکین می‌سازند. شاعر می‌خواهد بخش رنج‌دیده وجودش آرام بگیرد و از خاطرات یا نگرانی‌هایی که او را آزار می‌دهند فاصله بگیرد. بنابراین، فراموشی در این شعر بیش از آنکه صرفاً از دست‌دادن خاطره باشد، آرزوی رهایی از سنگینی احساسات است.


ویژگی‌های زبانی و بلاغی

«شب به روی شیشه های تار»

  • وزن عروضی: از روی متن تایپ‌شده و بدون بررسی دقیق نسخه اصلی شعر، نمی‌توان وزن عروضی مشخصی را با اطمینان تعیین کرد.

  • قافیه: شعر در شکل ارائه‌شده، قافیه‌ای منظم و یکسان در پایان تمام سطرها ندارد.

  • ردیف: ردیف ثابت و منظمی در پایان سطرها دیده نمی‌شود.

  • نکات بلاغی: تشبیه‌های تازه، جان‌بخشی به عناصر طبیعت و استفاده از تصاویر رؤیایی، مهم‌ترین ابزارهای بیان عاطفی شعر هستند.

  • نکات زبانی: ترکیب‌هایی مانند «خاکستری تبدار»، «جادوگر مهتاب» و «پری‌های فراموشی» به زبان شعر حالتی تصویری، خیال‌انگیز و تا حدی سوررئال می‌بخشند.

  • ساختار معنایی: حرکت از فضای بیرونی شب به درون ذهن شاعر، مسیر اصلی شعر را تشکیل می‌دهد؛ در پایان نیز خواب به‌عنوان راهی برای فرار موقت از اضطراب مطرح می‌شود.

ارتباط با سایر آثار: مضمون شب، تنهایی، خواب و گریز به جهان خیال در شعر معاصر فارسی نیز دیده می‌شود؛ اما برای نسبت‌دادن این شعر به اثری مشخص یا معرفی آن به‌عنوان اقتباس از شعر دیگری، اطلاعات بیشتری درباره نام شاعر و منبع شعر لازم است.


واژگان دشوار

معنی واژه‌ها و ترکیب‌های شعر «شب به روی شیشه های تار»

  • شیشه‌های تار: شیشه‌هایی تیره یا کدر که نور را به‌خوبی عبور نمی‌دهند.

  • خاکستری تبدار: ترکیبی خیال‌انگیز برای توصیف حالتی تیره، سنگین و بیمارگونه.

  • زیر و رو کردن: جابه‌جا کردن، دگرگون ساختن یا آشفته کردن.

  • پیچ نیلوفر: گیاهی پیچنده که می‌تواند به دور تکیه‌گاه یا روی دیوار رشد کند.

  • جادوگر مهتاب: تصویری خیالی از نور مهتاب که مانند موجودی جادوگر تصور شده است.

  • بی‌فروغ: کم‌نور، بی‌درخشش یا فاقد روشنایی.

  • می‌خزید: آهسته و پنهانی حرکت می‌کرد.

  • گور ظلمت: ترکیبی استعاری برای نشان‌دادن تاریکی عمیق و هراس‌آور.

  • سرگردان: آواره، حیران یا کسی که راه و مقصد روشنی ندارد.

  • تشویش: نگرانی، اضطراب و آشفتگی ذهنی.

  • سرانگشت: نوک انگشت؛ در این شعر بخشی از تصویری استعاری درباره خواب است.

  • کولبار: بار و توشه‌ای که کسی با خود حمل می‌کند.

  • برکه: آبگیر کوچک و نسبتاً آرام.

  • پری‌های فراموشی: تصویری خیالی از نیروهایی که شاعر آرزو دارد او را از خاطرات و اندوه دور کنند.

  • سرزمین صورتی‌رنگ: فضایی رؤیایی و خیال‌انگیز که می‌تواند نماد آرامش، لطافت و فاصله‌گرفتن از واقعیت تلخ باشد.


    مجموعه شعر اسیر فروغ فرخزاد

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤