پیش ما دشنام جانان از شکر شیرین ترست

صائب تبریزی- غزل شماره 981

پیش ما دشنام جانان از شکر شیرین ترست

روی تلخ بحر از آب گهر شیرین ترست

رتبۀ قبض است بیش از بسط پیش عارفان

عقدۀ پیوند بر نخل از ثمر شیرین ترست

نیست زنبور عسل را شکوه ای از جای خویش

خانه چندانی که باشد مختصر شیرین ترست

پیش هر موری که نی در ناخنش منّت شکست

خاک صحرای قناعت از شکر شیرین ترست

نبض تسلیم و رضا را گر به دست آرد کسی

تیر دلدوز قضا از نیشکر شیرین ترست

پش چشم هر که از غفلت نیاورده است آب

تلخی بیداری از خواب سحر شیرین ترست

سرد مهری زندگی را بی حلاوت می کند

میوه های گرمسیری بیشتر شیرین ترست

ما ز نعمت با زبان شکر قانع گشته ایم

برگ این نخل برومند از ثمر شیرین ترست

تنگ شکّر ساخت صائب گوشها را از سخن

کلک شکّر بار ما از نیشکر شیرین ترست