هر که دارد نظری واله زیبایی توست

صائب تبریزی- غزل شماره 1513

هر که دارد نظری واله زیبایی توست

حلقۀ دام تو از چشم تماشایی توست

نیست هر چند در این سرو قدان کوتاهی

علَم این صف آراسته رعنایی توست

این که هر طایفه ای قبلۀ خاصی دارند

نیست بیجا، سببش جلوۀ هر جایی توست

مدّ احسان محیط تو رسا افتاده است

لاف یکتایی هر قطره ز یکتایی توست

گرچه در حجلۀ نازست رخت پرده نشین

شور هر انجمن از انجمن آرایی توست

کیست بی پرده به خورشید نظر باز کند؟

چشم پوشیدۀ ما حجّت پیدایی توست

زلف چون سرکشی از شانه تواند کردن؟

نبض جان همه در پنجۀ گیرایی توست

موج بی جنبش دریا ره خوابیده بود

هر که را درد طلب هست ز جویایی توست

آب حیوان که سکندر ز تمنّایش سوخت

در سیه خانۀ مغزی است که سودایی توست

از لطافت نتوان یافت کجا می باشی

جای رحم است بر آن کس که تماشایی توست

روزن از مهر جهانتاب بصیرت دارد

نور آگاهی ما پرتو بینایی توست

کیست صائب که به توحید تو گویا گردد؟

قوّت بازوی کلکش ز توانایی توست