عرق فشانی آن گلعذار را دریاب

صائب تبریزی- غزل شماره 910

عرق فشانی آن گلعذار را دریاب

ستاره ریزی صبح بهار را دریاب

غبار خط به زبان شکسته می گوید

که فیض صبح بناگوش یار را دریاب

عقیق در دهن تشنه کار آب کند

به وعده ای جگر داغدار را دریاب

سواد جوهر تیغ قضا به دست آور

دگر اشارۀ ابروی یار را دریاب

درون خانه خزان و بهار یکرنگ است

ز خویش خیمه برون زن بهار را دریاب

ز نقطه حرف شناسان کتاب دان شده اند

ز خط بپوش نظر، خال یار را دریاب

شرارهاست ازان روی آتشین، انجم

اگر ز سوختگانی شرار را دریاب

تو کز شراب حقیقت هزار خُم داری

به یک پیاله من خاکسار را دریاب

همیشه دور به کام کسی نمی گردد

به یک دو جرعه من بیقرار را دریاب

ز فیض صبح مشو غافل ای سیاه درون

صفای این نفس بی غبار را دریاب

ز گاهوارۀ تسلیم کن سفینۀ خویش

میان بحر، حضور کنار را دریاب

همیشه روی به دیوار جسم نتوان داشت

صفای طلعت جان فگار را دریاب

غبار قافلۀ عمر چون نمایان نیست

دو اسبه رفتن لیل و نهار را دریاب

به خون ز نعمت الوان چو نافه قانع شو

تراوش نفس مشکبار را دریاب

مشو به برگ تسلّی ز نخل هستی خویش

بکوش، میوۀ این شاخسار را دریاب

درین ریاض چو صائب ز غنچه خسبان شو

گرهگشایی باد بهار را دریاب