صائب تبریزی- غزل شماره 850
شانه زند چو کلک من طرّۀ مشکفام را
سرمۀ خامشی دهد طوطی خوش کلام را
فاخته کو، که بوسه بر کنج دهان من زند؟
سروِ پیاده گفته ام شیشۀ سبز فام را
مرغ چمن رمیده ام زخمی خار آشیان
کی به بهشت می دهم حلقۀ چشم دام را؟
در ته پای سرو می نشأه بلند می دهد
ساقی سبز خوش بود بادۀ لعل فام را
تیغ دو دسته گر زند خار به چشم روشنم
شعلۀ من نمی کشد دشنۀ انتقام را
رحم به تیره روزی صائب دلشکسته کن
دور کن از عذار خود طرّه مشکفام را