صائب تبریزی- غزل شماره 667
زهی به غمزۀ جانسوز برقِ مذهبها
به خندۀ شکرین نوبهارِ مشربها
به یک کرشمه که در کار آسمان کردی
هنوز می پرد از شوق چشمِ کوکبها
سبکروان به نهانخانۀ عدم رفتند
بر آستانه چو نعلین مانده قالبها
نه روز اخترِ سیّار ترک ما گیرند
نه شب به خواب روند این پرنده عقرب ها
ازان به تیرگی شب خوشم که مجنون را
سیاه خیمۀ لیلی بوَد دل شبها
گذشتم از سرِ مطلب، تمام شد مطلب
حجاب چهرۀ مقصود بوده مطلبها
بیا به عالم آسودگان خاک و ببین
ز دستبرد اجل پی بریده مرکبها
فتاد تا به رهِ طرزِ مولوی صائب
سپندِ شعلۀ فکرش شده است کوکبها
