چه احتیاجِ دلیل است در رحیل مرا؟

صائب تبریزی- غزل شماره 626

چه احتیاجِ دلیل است در رحیل مرا؟

چو سیل جذبۀ دریاست بس دلیل مرا

چه غم ز آتش سوزنده چون خلیل مرا؟

که عشق او ز بلاها بوَد کفیل مرا

چه حاجت است به رهبر، که گوشۀ چشمش

کشد چو سرمه به خویش از هزار میل مرا

علاج تشنۀ دیدار نیست جز دیدار

به چشم، موج سراب است سلسبیل مرا

نکرده است چنان عشق او سبکروحم

که کوهِ غم به نظرها کند ثقیل مرا

هنوز در جگر سنگ بود چشمۀ من

که عشق کرد به لب تشنگان سبیل مرا

نه هر شکار سزاوارِ تیغِ استغناست

مکُش به داغِ جگر گوشۀ خلیل مرا

چرا ستایش بخل از کرم فزون نکنم؟

که هست منّت آزادی از بخیل مرا

درین بساط من آن سیل پر شر و شورم

که بحر کوچه دهد همچو رود نیل مرا

عزیز کردۀ عشق و محبّتم صائب

شود ذلیل، فلک گر کند ذلیل مرا