صائب تبریزی- غزل شماره 3862
دل گشادۀ من گلستان من باشد
سراب من نفس خونچکان من باشد
به شرح حال، به حرف احتیاج نیست مرا
که بوی سوختگی ترجمان من باشد
لب سؤال به آب حیات تر نکنم
اگر عقیق لبت در دهان من باشد
به بال کاغذی از بحر آتشین گذرم
حمایت تو اگر پاسبان من باشد
نیم ز شیشه دلان کز عتاب اندیشم
که حرف سخت تو رطل گران من باشد
ز نارسایی طالع به خاک می افتد
اگر خدنگ قضا در کمان من باشد
چو زلف، سایۀ بالش فتد شکسته به خاک
اگر غذای هما استخوان من باشد
ز بوی گل نفسم گلستان شود صائب
اگر نسیم سحر مهربان من باشد