صائب تبریزی- غزل شماره 3366
حسن آن روز که آیینه مصفا می‌کرد
عشق در پردۀ زنگار تماشا می‌کرد
از نفس سوختگی خال لب ساحل شد
گوهر ما که تلاش دل دریا می‌کرد
شوق هر چاک که در پردۀ دل می‌افکند
رخنه‌ای بود که در گنبد مینا می‌کرد
برق آن حسن جهان‌سوز به یک دم می‌سوخت
شوق چندان که پر و بال مهیا می‌کرد
سنگِ اطفال مرا لنگر بیتابی شد
ور نه دیوانۀ من روی به صحرا می‌کرد
آن که شد گوهر جان دو جهان پامالش
کاش یک بار نگاهی به ته پا می‌کرد
هر طرف نافۀ دل بود که می‌ریخت به خاک
هر گره کز سر زلف تو صبا وا می‌کرد
به تو می‌داد خط بندگی یوسف را
گر ترا دیدۀ یعقوب تماشا می‌کرد
مردم از عشق مراد دو جهان می‌جستند
صائب از عشق همان عشق تمنا می‌کرد