صائب تبریزی- غزل شماره 3311
رهرو عشق چه پروای مغیلان دارد؟
بیخودی در ته پا تخت سلیمان دارد
این همان عشق غیورست که صد یوسف را
از فراموشی جاوید به زندان دارد
خط به رویش چه سخنهای پریشان که نگفت
نه همین پاس دل مور سلیمان دارد
رنگ بر روی سهیل از عرق شرم نماند
این چه رنگ است که آن سیب زنخدان دارد
نافه از چین نفسِ سوخته ای آورده است
سر پیوند به آن زلف پریشان دارد
صفحۀ خاک کجا و رقم عیش کجا؟
این سفال از نفس سوخته ریحان دارد
مردۀ خواب غرورند حریفان صائب
کیست تا گوش به این مرغ خوش الحان دارد؟