صائب تبریزی- غزل شماره 3233
گره تا کی ز ابروی سخن پرداز نگشاید؟
درِ رحمت به رویم چند آن طناز نگشاید؟
سراسر گَردِ دام از سایۀ گل راه گرداند
بدآموز قفس آغوش بر پرواز نگشاید
ز بخت تیره امید گشایش نیست در کارم
به سعی سرمه هرگز عقدۀ آواز نگشاید
به خون نغمه رنگین باد منقار نواسنجی
که بال بیغمی در چنگل شهباز نگشاید
اگر ذوق سخن داری برو صائب قلم سر کن
کسی این عقده را بی ناخن اعجاز نگشاید