مدام از عشق جوشی در دل بی کینه می باید

صائب تبریزی- غزل شماره 3228

مدام از عشق جوشی در دل بی کینه می باید

چو دریا مطرب عاشق درون سینه می باید

ز چشم بد نگه دارد سیاهی آب حیوان را

جمال هفته را نیل شب آدینه می باید

میسر نیست خودداری درون خانۀ خالی

نگهبانی ترا در خلوت آیینه می باید

نباشد سرکشی از خامۀ مو اهل صورت را

برای صید مردم خرقۀ پشمینه می باید

زمین پاک اکسیری است بهر دانۀ قابل

نهال دوستی را سینۀ بی کینه می باید

ترقی در شناسایی بود ارباب دولت را

که از حفظ مراتب این بنا را زینه می باید

گشاید عقده های مشکل از فکر کهنسالان

شراب کهنه از بهر غم دیرینه می باید

مکن دست فضولی زینهار از آستین بیرون

که زخم خار را چون گل سپر از سینه می باید

میاور بر زبان بی پرده حرف عشق را صائب

که دل این گوهر شهوار را گنجینه می باید