خون خود یوسف درون چاه کنعان می خورد

صائب تبریزی- غزل شماره 2398

 

خون خود یوسف درون چاه کنعان می خورد

این سزای آن که روی دست اخوان می خورد

من که روزی از دل خود می خورم در آتشم

وای بر آن کس که نعمتهای الوان می خورد

رو نمی سازد تُرُش صاحب طمع از حرف تلخ

سگ ز حرص طعمه سوزن همره نان می خورد

نه همین مهمان خورد روزی ز خوان میزبان

میزبان هم رزق خود از خوان مهمان می خورد

تشنه لب مردن میان آب حیوان همّت است

ورنه ریگ این بیابان آب حیوان می خورد

سوده شد از خوردن نان سر بسر دندان من

دل همان از ساده لوحیها غم نان می خورد

پیش ازین می ماند در خارا نشان پای من

این زمان پایم به سنگ از باد دامان می خورد

از گلاب افشانی محشر نمی آید به هوش

بر دماغ هر که بوی خطّ ریحان می خورد

در گلویش آب می گردد گره همچون صدف

هر که روی دست جود از ابر نیسان می خورد

تا مبادا بار باشد بر تن سیمین او

خون خود را گل در آن چاک گریبان می خورد

با تهی مغزان حوادث بیشتر کاوش کند

روی کف بیش از صدف سیلی ز طوفان می خورد

بیدلان در پنجۀ خار حوادث عاجزند

پنجۀ شیران کجا زخم نیستان می خورد؟

چند صائب سر به زانو در غم زلفش نهم؟

عاقبت مغز مرا فکر پریشان می خورد