لالۀ شبنم فریبت برگ گل را آب کرد

صائب تبریزی- غزل شماره 2343

 

لالۀ شبنم فریبت برگ گل را آب کرد

در مذاق لعل، آب و رنگ را خوناب کرد

از نگاه گرم من حسن تو عالمسوز شد

طاعت من طاق ابروی ترا محراب کرد

در زمین پاک من ریگ روان حرص نیست

می تواند شبنمی کشت مرا سیراب کرد

هر که چون شبنم به خون دل شبی را روز کرد

دست در آغوش با خورشید عالمتاب کرد

می تواند کرد با دل تیغ او را سینه صاف

آن که موج بحر را روشنگر سیلاب کرد

خون ز غیرت در وجودم پوست بر تن می درد

تا لب زخم که را تیغش دگر سیراب کرد؟

نعل وارون در طریق بندگی خضر ره است

کعبه را دید آن که اینجا پشت بر محراب کرد

کعبۀ مقصود از ما اینقدر دوری نداشت

راه ما را اینچنین خوابیده شکّرخواب کرد

این جواب مصرع نوعی که خاکش سبز باد!

سایۀ ابر بهاری کشت را سیراب کرد