رتبۀ بال پری باشد پر تیر ترا

صائب تبریزی- غزل شماره 22

رتبۀ بال پری باشد پر تیر ترا

شوخی چشم غزالان است زهگیر ترا

می شود سرسبز از عمر ابد، آن را که کُشت

داده اند از چشمۀ خضر آب شمشیر ترا

چرخ نتواند نگاه کج به مجنون تو کرد

شیر می بوسد زمین از دور نخجیر ترا

شاهد گویاست بر حسن تمام اجزای تو

نا تمامی، در کف نقاش، تصویر ترا

وه چه سلطانی، که بر گردن عزیز مصر را

منّت زلف گره گیرست زنجیر ترا

حسن دوراندیش آماده است از خط گردِ مشک

تا کند در منتهای حسن، تعمیر ترا

می شمارد گوهر شهوار را اشک یتیم

قلبِ صائب چون فریبد دیدۀ سیر ترا؟